ankeren-nlp

NLP Ankeren

Ankeren is een proces van associatie.

Pavlov heeft aangetoond dat je een zintuiglijke prikkel kunt “aanbrengen” die een specifieke (gedrag of gevoel) reactie oproept.

pavlovIvan Petrovitsj Pavlov (1849-1936) was een Russische fysioloog. Hij is beroemd geworden door onderzoek in reflexmatig (automatisch) gedrag.

Pavlov liet honden het geluid van een bel horen voordat hij ze voedde. Na een aantal keer dit experiment te hebben herhaald gingen de honden reeds speeksel produceren (anticiperen op eten) na het horen van de bel, zelfs als hij ze daarna niet voedde. Dit noemen we de geconditioneerde reflex. Het door Pavlov ontdekte fenomeen noemen we klassieke conditionering: Als er een prikkel x herhaaldelijk voorafgaat aan een prikkel y dat een bepaald gedrag veroorzaakt zal op een gegeven moment alleen al prikkel x (zonder dat prikkel y aanwezig is) het gedrag veroorzaken dat in de uitgangssituatie het gevolg was van prikkel y.

Binnen NLP wordt er gebruik gemaakt van dit mechanisme en dat noemen we ankeren. Ankeren of het plaatsen van een anker is het aanbrengen van een gemakkelijk te reproduceren fysieke stimulus (een schouderklopje, een kneep, een gesproken woord, een visueel beeld etc) voor het oproepen van een gewenste stemming “state”.

Spontane, onbewuste  ankers.

We doen in ons dagelijks leven onbewust ankers op omdat we als mens genegen zijn om onze ervaringen als oorzaak gevolg patronen op te slaan in ons geheugen. Bij NLP passen we dit bewust toe: Een specifieke (zintuiglijke) stimulus wordt verbonden met een specifieke respons. Ankers kunnen van alle zintuiglijke modaliteiten of combinaties ervan worden gemaakt.

Een voorbeeld van een spontaan anker is: Een bepaald muziekstuk brengt je terug in het gevoel dat je had bij je eerste grote liefde.

Het bewust aanbrengen van een anker gebeurt in vier stappen:

  1. De gewenste ervaring/stemming wordt uit het voorstellingsvermogen opgeroepen.
  2. Vlak voor het hoogtepunt (in intensiteit van de opgeroepen ervaring) wordt een specifieke stimulus aangebracht, zie schema.
  3. Verander na het aanbrengen van het anker de stemming van de persoon, de zogenoemde “break state”
  4. Het anker wordt getest: De aangebrachte trigger stimulus wordt “afgevuurd” om de respons te testen

De “specifieke stimulus” kan zoiets zijn als dat je bij jezelf het topje van je duim op het topje van je wijsvinger drukt voor een paar seconden, het mag van alles zijn: achter je oren krabben, je polshorloge vastpakken etc, zorg ervoor dat het een voor de buitenwereld onopvallende handeling is zodat je ze altijd kunt toepassen!

ankerschema

Gestapelde ankers voor een sterkere werking.

Ankers kunnen door herhaling gestapeld worden “stacking anchors” en daarmee een intensere werking krijgen, je kunt ook meerdere stemmingen stapelen. Ankers kunnen ook gebruikt worden om de werking van andere (ongewenste) ankers te laten afnemen of verdwijnen, dit noemen we “collapsing anchors”.

Als de gewenste stemming aanzienlijk afwijkt van de huidige kun je de kloof overbruggen door haalbare tussenstappen in stemming te definieren en deze op van elkaar te onderscheiden prikkels te ankeren, na het proces van ankeren trigger je het eerste anker en op het hoogtepunt van de werking het tweede etc. Als je dit een aantal keer herhaalt dan is het voldoende om nog alleen maar het eerste anker af te vuren en dan volgt de rest automatisch. Dit noemen we “chaining anchors”.

Een bewust aangebracht anker moet uniek, herhaalbaar en voldoende onderscheidbaar zijn. De toestand die je wil ankeren moet “zuiver” zijn: als iemand gemengde gevoelens heeft op het moment van het aanbrengen van de trigger stimulus dan zul je ook gemengde gevoelens ankeren!

Delen..
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone